آن باد_ـ سرد_ـ شمالی

که "لا بیز"^* خطابش می کنند..

درختان گریه می کنند

برگ هایشان را به داخل_ـ رودخانه..

من در این رستوران_ـ فرانسوی مخفی شده ام

هرگز فکر نمی کردم روزی را ببینم

که زمستان اینجاست

و تابستان واقعا به پایان رسیده باشد

حتی پرنده ها هم بارشان را بسته اند و رفته اند

به سمت_ـ جنوب پرواز می کنند 

به همراه آوازشان

و عشق_ـ من

او هم رفته است

باید پرواز کند

¤

مراقب باش

آسمان_ـ دلگیری است

آن ها بال هایت را به دام می اندازند

و مانع_ـ پروازت می شوند

یک قفس می سازند 

و تنها آسمانت را می دزدند

پرواز کن...

پرواز کن وقتی باد ها برمی خیزند

(و اگر به من احتیاج داشتی)

من پشت_ـ سرت پرواز می کنم...

¤

چراغ های_ـ کلیسای قدیمی کم نورند

من و او معمولاً به آن جا می رویم...

¤

پادشاهان و بانوان در سنگ ها لمیده اند

دست در دست_ـ هم از خیلی وقت پیش

با این که دست هایشان سرد است

تا ابد به هم عشق می ورزند..."

¤¤¤

از آهنگ_ـ آسمان دلگیر_ـ کریس دی برگ

Lonely sky

Chris de burgh

* "لابیز" یا "لا بایز": رو بوسی_{_} فرانسوی

" من که باشم که شما را دوست بدارم؟

دوستان_ـ شما را دوست می دارم.... "

آشکارا در خورشید

خورشید را چه کس تاب_ـ دیدار؟

راز

نهفته در دل  

دل را چه کس توان_ـ ملاقات؟

ما که حقیقت را نه

حقیقت ما را شاید

روزی جُست

با هر قدم به سمت_ـ حوض_ـ حیاط... "

نه !

" آه.. که چقدر سبک تر می شوم

با هر نگاه به سمت_ـ حوض_ـ حیاتمان! "

خیلی تفاوت دارد !

پیشانی ام را می شکافند

و چه سخت است نماز خواندن با پیشانی_ـ شکافته!

آلوده ی اشعار_ـ من..

گریه های بی صدا!

درد های بی دوا!

بفهمید!

آهنگ_ـ مَرا.............

مثل_ـ دیگران

صدای_ـ موسیقی را زیاد می کنی و می گذری

و من

همین جا

لبریز از سکوت

جا مانده در نگاه

کنار_ـ همین جاده

جان می دهم!

اما

در این دنیای_ـ " دانی "_ـ تاریک

اگر کور هم به دنیا می آمدم

چیز_ـ زیادی را از دست نداده بودم!

طوری در وجدانم فرو کردم

که از آن طرفش بیرون زد..

همان اندک خونی که در رگ های_ـ ظریفش بود

روی شمشیر ریخت...

جای_ـ نگرانی نیست..

اکنون با وجدانی مرده

آن را پاک می کنم..

فقط یادت باشد

شمشیر را از دست_ـ تو گرفتم!

- زنجیر را نمی بینی؟!

- ...!

- ...

»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

آغازش

فراموشی_ـ دردناک_ـ شعر های_ـ نیمه شب

و

پایانش

پنهان..

ساده تر از این؟؟!

صورت_ـ گرم_ـ مرگ_ـ صدای_ـ خسته ام را می کشیدم

و

رنگین کمانی بی رنگ..

و شاید

قلبی را

به رنگ_ـ پر_ـ کلاغ

که با باد های_ـ زمستانی_ـ اندیشه های_ـ عمیقت

او را نکُشی!

نفر_ـ اول:

" لعنت به این دست ها

که از نوازشت عاجزند "

دوباره نفر_ـ اول ( این بار با صدایی نازک تر ):

" بیگانه ای..

برو "

نفر_ـ دوم وارد_ـ صحنه نمی شود...

سکانس_ـ دوم:

باد_ـ پاییزی..

رقص_ـ شاخه های_ـ بید..

بازی_ـ رنگ های_ـ تند...

اما

خبری از نفر_ـ دوم نیست...

...

سکانس_ـ آخر:

صندلی می افتد

صورت_ـ نفر_ـ اول کبود می شود..

خودش را دار زده...

نفر_ـ دوم همه چیز را از پشت_ـ پرده می دید...

چقدر این فیلم های_ـ ژاپنی را دوست دارم!

خواب_ـ تکراری..

مرگ_ـ تدریجی..

چقدر دوستم دارند!

" و السلام... " !

....

آه..

که چقدر تنها شدم

بعد از این آخرین سلام...

خوردم زمین..

این خنده داشت؟

افسوس..

که تصویر_ـ هیچ کدام برایم آشنا نبود

شعاعش آنقدر بزرگ بود

که اگر رد_ـ پای_ـ خود را نمی دیدم

هرگز متوجه نمی شدم...

جاده ای وجود نداشت!

دیگر نسوز

که تا خورشید هست و روز

پروانه ای گرد_ـ شمع نخواهد گشت..

بیشتر از همه

به من نزدیک بودی

و من

از همه بیشتر

از تو فاصله گرفتم..

ای " خودم "

فکر نمی کنم دیگر صدایم را بشنوی

حالا دیگر اندازه ی مورچه شدی

تا شاید

پُر شَوم از

نوازش_ـ ناز_ـ نواختنت..

جایی است که

خیانت

سوار بر اسب_ـ سیاهش

گلبرگ های_ـ گیاهان_ـ مغرور را

کبود می کند

و شیطان

اجناس_ـ کثیفش را

در بسته بندی_ـ نفرین

دست فروشی می کند..

جایی که

تردید

همبازی_ـ قبله می شود !

و افسوس_ـ مرگ

در قبرستان_ـ سرد_ـ آرزوهای_ـ پوچ

میهمانی بر پا می کند..

...

و زندگی کردن در چنین جایی

امید_ـ زندگی را

از من می گیرد...

من را دوست داشت

چون مثل_ـ خودش آشفته نبودم..

بی خبر بود اما!

که من آشفته بودم و

او را دوست داشتم

چون مثل_ـ خودم آشفته بود!

- با من هستید؟**

- بله.. کُمکم می کنی؟

- البته.. چگونه؟

- با دست

به آرامی

کلمات را از دهانم خارج کن

گوش کن چه می گویند..

- صبر کنید.. می گویند:

از..***

خاک..

نیامده ام..

که..

به..

خاک..

برگردم..

به..

آسمان..

می روم..

تا..

بدانی..

- آه.. این یکی چقدر تیز است..

- مواظب باش..

از..

آسمان..

آمده ام..

...........................................

کاراکتر ها:

_* شب های_ـ زمستانی_ـ پارسال

_{* *} روز های_ـ بهاری_ـ امسال

_*** من!

بعد

کتاب را نشانش دادم..

گفتم:

" زندگی_ـ تو در این کتاب_ـ کوچک ثبت شده

خودت نام_ـ کتاب را انتخاب کن "

جنازه ای که نارنگی را با پوست می خورد به فکر فرو رفت..

به یاد_ـ همسرش افتاد

همسرش.. یعنی روحش

آری.. روح_ـ جنازه ای که نارنگی را با پوست می خورد..

او قبل از خودش مرده بود

زمانی هر دو یکی بودند

و حالا که روح نیست

تن هم نیست

جنازه است!

فریاد هایی که نکشیده بود

می آمدند و نمی رفتند

و خاطره های_ـ گذشته و آرزو های_ـ آینده

نیامده می رفتند..

کتاب را از من گرفت

نمی خواست پس از مرگ_ـ روحش هم دروغ بگوید

گفت:

" نامش را قبلا انتخاب کرده ام..

جنازه ای که نارنگی را با پوست نمی خورد " !

شانه میزد

زُلف_ـ پریشانش را

و من می اندیشیدم

به فاصله ی اندک_ـ بین_ـ روز های_ـ آخر_ـ سال

و روز های_ـ اول سال_ـ نو..

به عبور_ـ برق آسای_ـ زمان

و چرخش_ـ کُند_ـ زمین به دور_ـ خورشید..

به اولین لحظات_ـ آن اتفاق سیاه

و جملات_ـ آن موجود_ـ صورتی_ـ دوست داشتنی

که می گفت:

..........................

دوستی

نان_ـ تازه

کره

پنیر_ـ محلی

و یک قوری

برای دو نفر است...

............................

چرا جهان را آفریدی؟

هم وقت_ـ ما را گرفتی

هم سر_ـ خودت را شلوغ کردی

.

.

.

چرا ساکتی؟

.

.

.

خدایا..

دلم می خواهد

عید_ـ امسال

به سفر بروم

به سفر_ـ آخرت

کُمکم کن...

دیوار بود و

خاموشی بود و

کابوس بود و

تلخ بود و

آتش و جهنم و من!

مُعجزه شد...

حالا

من هستم و

تو هستی و

بهشت!

یا بدون احساس_ـ گناه..

با ترس

یا بدون_ـ ترس..

با اشک

یا بدون_ـ اشک..

روزی...

خداحافظی*

" باید "

..................

_* خداحافظی

تنها شکل_ـ ظاهری_ـ شن های_ـ ریز_ـ صحرا را تغییر می دهد

خود_ـ صحرا هرگز دچار تغییر نخواهد شد...

و چیزی که ما به آن می گوییم سراب

همان انعکاس_ـ رویا هایمان بر سطح_ـ شن ها است...

و چه احساس_ـ خوبی است که بدانی

چیزی

یا کسی

هرگز تغییر نخواهد کرد...